Κατηγορίες
Νέα

Ώστε ξέρατε όλοι τι γινόταν; Τότε όλοι παίζατε θέατρο. Ντροπή!

Ο Χρήστος Σταθόπουλος γράφει για το σοκαριστικό θέμα των ημερών με τον Λιγνάδη και απορεί με όσους γνώριζαν αλλά δε μίλησαν.

Στην ουσία της υπόθεσης Λιγνάδη δε θα μπούμε και δεν μπορούμε άλλωστε. Ούτε δικηγόροι είμαστε, ούτε δικαστές, ούτε ψαχαναλυτές, ούτε εγκληματολόγοι. Είμαστε, όμως, άνθρωποι και προφανώς στα όσα ακούμε εδώ και μια εβδομάδα, παθαίνουμε κανονικό ΣΟΚ και ανατριχιάζουμε ολόκληροι. Για να μην πω ότι ανακατεύεται το στομάχι με τις αηδιαστικές λεπτομέρειες που έρχονται στο φως κάθε μέρα, κάθε ώρα.

Επειδή, λοιπόν, είμαι άνθρωπος, πρέπει να πω ότι άρχισα να εκνευρίζομαι με τους μετά Χριστόν προφήτες, τους μετά το «έγκλημα» σωτήρες (αν τελικά αποδειχθούν όσα μαθαίνουμε, μιας και δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε το τεκμήριο της αθωότητας ακόμα και του χειρότερου εγκληματία).

Ξέρετε γιατί;

Διότι σε μια πολιτισμένη χώρα, σε ένα ευνομούμενο κράτος, πρωταρχική σημασία έχει η πρόληψη. Και όχι να δίνουμε στον «θύτη» ή ακόμα και στο θύμα τη χαριστική βολή εκ του ασφαλούς (τα εισαγωγικά στον θύτη μπαίνουν λόγω μη αποδείξεως ακόμα των κατηγοριών, εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι).

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πού ήταν όλοι αυτοί οι ηθοποιοί όλα αυτά τα χρόνια, την τελευταία 20ετία μάλιστα, όπως είπε μια ηθοποιός; Σε ποιο σύμπαν ζούσαν; Πώς μπορούσαν να κοιμούνται όταν γνώριζαν τόσα χρόνια ότι ένα επικίνδυνο αρρωστάκι βιάζει μικρά αγοράκια με σχέδιο που ζηλεύει ο καλύτερος σεναριογράφος της τηλεόρασης και του κινηματογράφου;

Μήπως το συνάφι τους δεν είναι τόσο μεγάλο, αλλά και τόσο μικρό; Μήπως δεν είναι κι αυτοί μια «οικογένεια»; Φυσικά και είναι, αλλά η μία είπε ότι γνώριζε για 20 χρόνια τι γινόταν, αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι παραπάνω, ο άλλος βγήκε και ούρλιαζε σε τηλεοπτική εκπομπή λέγοντας ότι ήξερε τι έκανε ο Λιγνάδης, αλλά δεν είχε στοιχεία και από την άλλη το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών που όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε λάβει ούτε μια καταγγελία στα χέρια του. Τι σημαίνει αυτό; Ότι κανείς τους δεν δικαιούται να λέει φόρα παρτίδα ότι γνώριζε.

Διαβάστε επίσης:  Survivor: Καβγάς άνευ προηγουμένου ανάμεσα σε Κοψιδά και Σοφία – Χαμός στο Συμβούλιο!

Να πάνε όλοι στον εισαγγελέα και να πουν τι ξέρουν, ναι. Όμως, να μην προκαλούν το κοινό αίσθημα, λέγοντας ότι γνώριζαν για τις κτηνωδίες. Δεν έχουν το δικαίωμα να βγαίνουν δημόσια και να «ομολογούν», για τον απλούστατο λόγο ότι υπάρχουν οικογένειες και γονείς που πονάνε αφόρητα τούτες τις στιγμές.

Αυτές τις ώρες, λοιπόν, το λόγο πρέπει να έχουν μόνο τα θύματα και οι οικογένειές τους. Δεν μας αφορά αν το ήξερε η Πηνελόπη, ο Γιώργος, ο Λεωνίδας κλπ. Μας αφορά –πέρα από το ποινικό κομμάτι της υπόθεσης και της απόδοσης δικαιοσύνης- ότι όλοι αυτοί και οι γείτονες μαζί, τα ήξεραν, τα έβλεπαν, τα ζούσαν, τα ψιθύριζαν ο ένας στο αυτί του άλλου, αλλά δεν έκαναν τίποτα για το έγκλημα.

Λυπάμαι, αλλά για το καλό που δεν κάνεις σε αυτή τη ζωή, είσαι συνένοχος. Η σιωπή σε αυτή την περίπτωση δεν είναι χρυσός, είναι συνενοχή και όπως λέει και μια αραβική παροιμία, η συγγνώμη είναι πιο δύσκολη από την ενοχή.

Συγγνώμη, που είχε τα «άντερα» και την ανθρωπιά να ζητήσει δημόσια η Ναταλία Γερμανού. For what;

Θυμηθείτε γιατί: «Εγώ σαν παρουσιάστρια εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αισθάνομαι την ανάγκη να σας ζητήσω ένα συγγνώμη και ας μην ήξερα όταν κατά καιρούς έχω καλέσει πολλούς καλλιτέχνες και έχω εκφραστεί με μεγαλοστομίες τύπου ‘το στολίδι του θεάτρου’, ‘το διαμάντι της τέχνης’. Τώρα που μου τα στέλνετε και τα βλέπω, ντρέπομαι, λυπάμαι πολύ και σας ζητώ συγγνώμη χωρίς να φταίω. Παρ’ όλα αυτά το νιώθω να σας το πω αυτό το ‘λυπάμαι’».

Συγγνώμη: βαρύ πράγμα. Πού να βρει τα κουράγια η Μενδώνη να την ξεστομίσει; Εκείνη διόρισε τον Λιγνάδη (ναι, εκείνη); Δεν ήξερε, λέει. Εγώ λέω αν ήξερε, ας αλλάξει χώρα. Αν δεν ήξερε, ας παραιτηθεί. Οι λόγοι ευθιξίας γι’ αυτό υφίστανται σ’ αυτή τη ζωή. Για να «απαλύνεις» τον πόνο, το κακό που προκάλεσε μια επιλογή σου.

Διαβάστε επίσης:  Μόσιαλος : Το εμβόλιο κατά του κοροναϊού δεν μας δίνει τον ιό

Για να μην το ξεχάσω: ας κλείσουν τα στοματάκια τους και οι «σ’ εμένα δε συνέβη, ήμουν τυχερή, αλλά δεν έδινα θάρρος ή δικαιώματα». Αυτό το έμμεσο «αν δεν κούναγες την ουρά σου» του Ζαφείρη Μελά –έστω κι αν δεν υπάρχει αυτή η πρόθεση- αποτελεί προσολή προς όλα τα θύματα, που για τον ένα ή τον άλλο λόγο βρέθηκαν στην τραγική θέση.

ΥΓ. Απαντες πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στις πρωινές εκπομπές. Καθημερινές και Σαββατοκύριακου. Από τη Δανάη που ξεκίνησε τα πάντα με την συγκλονιστική αποκάλυψη της Ζέτας Δούκα, η οποία πήρε φόρα μετά την αποκάλυψη της Σοφίας Μπεκατώρου, τη Σταματίνα, τη Φαίη με τον Μοθωναίο, τη Ναταλία όπως προανέφερα, τη Σίσσυ, την Καινούργιου. Δεν ξέρω αν ξεχνάω κάποια εκπομπή, αλλά κυριολεκτώ: παρέδωσαν μαθήματα δημοσιογραφίας και αντανακλαστικών με τις απευθείας συνδέσεις τους, τις συνεντεύξεις και το πρωτογενές ρεπορτάζ τους.